„Wichrowe Wzgórza” – Emily Brontë

Jedyna powieść Emily Brontë. Jedyna powieść, która doczekała się tak wielu ekranizacji. Jedyna powieść, która przedstawia zło i okrucieństwo w najczystszej postaci. Jedyna, która wywołała niemałą kontrowersję wśród wiktoriańskich krytyków. Brutalna. Ekscentryczna. Bezlitosna. Jedyna w swoim rodzaju.

Wichrowe Wzgórza
Wichrowe Wzgórza

Zarys fabuły: Do tytułowych Wichrowych Wzgórz trafia chłopiec, Heathcliff. Jego życie zaczyna obfitować mnóstwem uczuć, całkiem skrajnych i kontrastujących ze sobą. Znienawidzony i prześladowany przez przyszłego dziedzica Hindleya, pielęgnuje w sobie podobne uczucie. Niemniej, poznaje również smak uczucia, które swoją wszechogarniającą mocą, do końca życia prześladuje Jego duszę. Miłość do Catherine. Natłok takowych uczuć doprowadza do wielu wydarzeń, które napawają grozą i emanują złem, jakiego trudno byłoby doszukiwać się wśród natury ludzkiej.

Opinia: Wielu już traktowało w swojej prozie o czarnej stronie natury ludzkiej. Emily Brontë zrobiła to w sposób bezpośredni i dosadny, wywlekając na światło dzienne pierwotne instynkty, które znajdują się w każdym człowieku, głęboko ukryte pod połaciami moralnych konwenansów. Trudno się dziwić wiktoriańskim krytykom. Ich wzburzenie i opinia wydają się być usprawiedliwione. Niemniej powieść zasługuje na miejsce wśród arcydzieł literatury. Nienawiść i zło stają się osobliwe, a miłość zyskuje nową definicję. Ogrom uczuć wywołuje kontemplację i skłania do refleksji. Ponadto warto wspomnieć o zarysie bohaterów. Żaden nie jest wzorem cnót. Każdy ma coś na sumieniu. Nie wiemy do końca, kto jest ofiarą, a kto prześladowcą, chociaż pierwsze wrażenie wydaje się być dosadne i skłania ku jednej teorii.

Dlaczego warto przeczytać?

Zadawanie powyższego pytania w odniesieniu o dzieło, które zostało trwale wpisane w klasykę powieści, jest niedorzeczne. Odpowiedź jest tylko jedna. Chociaż status tej książki czyni ją wysoce moralną, i mogłoby się spodziewać, że jej odbiór jest trudny – nic bardziej mylnego. Przez powieść płynie się w ekspresowym tempie. Jeśli nie lubisz powieści klasycznych, albo masz jakiekolwiek obiekcje przed sięgnięciem po takową literaturę, powieść Emily Brontë jest tą, z którą powinieneś rozpocząć zmianę przyjmowanego wcześniej stanowiska. Ponadto, warto przyjrzeć się ekranizacjom powieści. Według mojej opinii słuszną i najlepszą jest ta z 1992 roku. O ile Heathcliff jest postacią bezwzględną i brutalną, gra Ralpha Fiennes jest doskonała, i czyni go jednym z moich ulubionych bohaterów.

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka. (Aczkolwiek wiele wydawnictw przyjęło „Wichrowe Wzgórza” pod swoje skrzydła. M.in. Świat książki, który wydał powieść w przepięknej okładce z serii Angielski ogród).

Liczba stron: 287.

Moja ocena: 9/10.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s